زندگی هنری و پیشرفت در عرصه های مختلف زندگی در رابطه با مفهومی  مدرن به نامِ «شهرستانی بودن»- مدرن از لحاظ تعریف چهارچوب این مفهوم، نه از منظر تکامل یافتگی اجتماعی-  به شدت در تضاد و چالش است. البته لازم است مقداری با این مفهوم بیشتر آشنا شد تا از چنگال سوء تعبیرها در امان ماند.

فردیت هر هنرمند، متفکر و نویسنده ای در ماهیت اثری که می آفریند نمایان است و همین فردیت است که مخاطب را درگیر ارتباط دوسویه ای می کند که به حرکت سازی و پویا شدن هنر و تفکر می انجامد. فردیت هنرمند هم ناشی از محیطِ زیستی او و همچنین جهانِ فکری ای است که خودش و دیگران آن را شکل داده اند. اینجاست که نقش مکانی و جغرافیایی محل تولد و زیستن فرد به همراه پس زمینه های فرهنگی، قومی و ... بیش از پیش روشن می شود.

پس اطلاق واژه« شهرستانی بودن» به یک جریان فکری و هنری نه از منظر نژادی مطرح می شود و نه از منظر طبقه بندی اجتماعی. البته نباید فراموش کرد این مفهوم زاییده  عدم توسعه یافتگی اجتماعی در بسیاری از نقاط کشور است و از بروز آن گریزی نیست.

در یک جامعه توسعه یافته از منظر اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی فردِ هنرمند فارغ از اینکه در چه شهر یا موقعیت جغرافیایی ای زیست می کند از لحاظ دستیابی به امکانات، فرصت های طرح و ارائه آنچه آفریده، ارتباط مستمر با رسانه ها و خیلی چیزهای دیگر تفاوت چندانی با هنرمند مرکز نشین یا پایتخت نشین ندارد. البته باید پایتخت های چندگانه هنری و فرهنگی جهان از جمله نیویورک و پاریس را از این قاعده مستثنی کرد.

اما در مقابل کشوری در حال توسعه که دوران گذار را از سنت به مدرنیسم طی می کند – مانند ایران- مرکزی متراکم و انباشته از امکانات و رسانه ها و امیال و آرزوها و بوق و نور فلش دوربین های عکاسان دارد و حاشیه ای که-  به استثنای همین مرکز یاد شده -  تمام کشور را در برمی گیرد. چاره چیست؟ گسیل شدن فوج فوج هنرمندان و نویسندگان به مرکز؟

از خیل درناهایی که به قصدِ پر گرفتن در وادی هنر و فرهنگ و ادب راهی دوزخ پایتخت شدند، اندکی پریدند و عده زیادی از آنان ساکن گوشه و کناری از این مرداب شدند. چرا که هنرمند برای زیستن در ابر شهری به مثابه تهران باید از پس غولِ هزینه ها برآید. از این روی کارمند می شود و هنرمند بودنش تحت تاثیر این کارمند بودن و تامین هزینه ها تخفیف می بابد.

اگر چه باید ایمان آورد مفاهیم امروز به شدت متضادند. با تمام آنچه در شرح مصیبت مرکز نشینی هنرمندان گفته شد، مقایسه کسانی که از گوشه نشینی فرهنگی رهایی یافتند با استعدادها و نبوغ هایی که در کنج عزلتهای «شهرستانی بودن» شعله شان نم کشید، به ما می گوید که یگانه سرنوشت محتوم و موجود در زمانه فعلی – متاسفانه-  حرکت به سمتِ مرکز و تن دادن به قواعد و روابط پایتخت نشینی است که نقد همین مرکز گرایی فرهنگی و هنری مجالی فراختر از این می طلبد.

یکی از دوستان سینماگرم خاطره ای گفت که شاید به روشن شدن زوایایِ مختلف «شهرستانی بودن»، «مرکز گرایی» و  زیست هنرمندانه کمک کند:

تورج اصلانی یکی از بهترین فیلمبرداران سالهای اخیر سینمایِ ایران است. اتفاقا اصلانی زاده یکی از روستاهای سنقر در حوالی کرمانشاه است. او سالیانی نه چندان دور در کرمانشاه فیلمبردار مجالس عروسی بوده است.

کسی که اندکی با زندگی و فرهنگ مردم کرمانشاه و شهرهای اطرافش آشنا است، می تواند تصدیق کند که مراسم ازدواج و ثبت و بازنمایش آن از طریق فیلمبرداری چه اهمیتی برای خانواده ها دارد.

تورج اصلانی مثل همیشه مسئولِ فیلمبرداری از مراسم عروسی خانواده ای می شود، در دولت آباد کرمانشاه. یادش می رود دکمه ای را فشار دهد و سراسر فیلم عروسی را از ابتدا تا انتها پرده ای آبی می پوشاند و فیلم خراب می شود. چند روز بعد که مشتری های عصبانی از نتیجه کار اطلاع می یابند، با چاقو و چماق به مغازه ی تورج اصلانی حمله می برند. اصلانی آنقدر وقت می کند که خودش را به خانه برساند و تمام زندگی اش را در ساکی خلاصه کند و راهی تهران شود. این فرارِ ناخواسته مسیر زندگی هنری او را عوض می کند و حالا او جزو بهترین فیلمبرداران ایران است!

لازم است گاهی از خانه بیرون بیایی و خوب فکر کنی ببینی باز هم می‌خواهی به آن خانه برگردی یا نه ؟!

لازم است گاهی از مسجد ، کلیسا و ... بیرون بیایی و ببینی پشت سر اعتقادت چه میبینی ترس یا حقیقت ؟!  

لازم است گاهی از ساختمان اداره بیرون بیایی ، فکر کنی که چه‌قدر شبیه آرزوهای نوجوانیت است ؟

لازم است گاهی درختی ، گلی را آب بدهی ، حیوانی را نوازش کنی ، غذا بدهی ببینی هنوز از طبیعت چیزی در وجودت هست یا نه ؟!

لازم است گاهی پای کامپیوترت نباشی ، گوگل و ایمیل و فلان و بهمان را بی‌خیال شوی ، با خانواده ات دور هم بنشینید ، یا گوش به درد دل رفیقت بدهی و ببینی زندگی فقط همین آهن‌پاره‌ی برقی است یا نه ؟!

لازم است گاهی بخشی از حقوقت را بدهی به یک انسان محتاج ، تا ببینی در تقسیم عشق در نهایت تو برنده ای یا بازنده ؟!

لازم است گاهی عیسی باشی ، ایوب باشی ، انسان باشی ببینی می‌شود یا نه ؟!

و بالاخره لازم است گاهی از خود بیرون آمده و از فاصله ای دورتر به خودت بنگری واز خود بپرسی که سالها سپری شد تا آن بشوم که اکنون هستم... آیا ارزشش را داشت ...؟!   

جنایت کاری که یک آدم را کشته بود، در حال فرار و آوارگی، با لباس ژنده و پر گرد و خاک و دست و صورت کثیف، خسته و کوفته ، به یک دهکده رسید.
چند روزی چیزی نخورده و بسیار گرسنه بود.
او جلوی مغازه میوه فروشی ایستاد و به پرتقال های بزرگ و تازه خیره شد.
اما بی پول بود.
بخاطر همین دو دل بود که پرتقال را به زور از میوه فروش بگیرد یا آن را گدائی کند.
دستش توی جیبش تیغه چاقو را لمس می کرد که به یکباره پرتقالی را جلوی چمشش دید.
بی اختیار چاقو را در جیب خود رها کرد و.... پرتقال را از دست مرد میوه فروش گرفت.
میوه فروش گفت : بخور نوش جانت ، پول نمی خواهم
سه روز بعد آدمکش فراری باز در جلو دکه میوه فروش ظاهر شد.
این دفعه بی آنکه کلمه ای ادا کند ،صاحب دکه فوراً چند پرتقال را در دست او گذاشت، فراری دهان خود را باز کرده گوئی میخواست چیزی بگوید، ولی نهایتاً در سکوت پرتقال ها را خورد و با شتاب رفت.
آخر شب صاحب دکه وقتی که بساط خود را جمع می کرد، صفحه اول یک روزنامه به چشمش خورد.
میوه فروش مات و متحیر شد وقتی که عکس توی روزنامه را شناخت.
عکس همان مردی بود که با لباسهای ژنده از او پرتقال مجانی میگرفت.
زیر عکس او با حروف درشت نوشته بودند قاتل فراری و برای کسی که او را معرفی کند نیز مبلغی بعنوان جایزه تعیین کرده بودند.
میوه فروش بلافاصله شماره پلیس را گرفت.
پلیس ها چند روز متوالی در اطراف دکه در کمین بودند.
سه چهار روز بعد مرد جنایتکار دوباره در دکه میوه فروشی ظاهر شد، با همان لباسی که در عکس روزنامه پوشیده بود.
او به اطراف نگاه کرد، گوئی متوجه وضعیت غیر عادی شده بود.
دکه دار و پلیس ها با کمال دقت جنایتکار فراری را زیر نظر داشتند.
او ناگهان ایستاد و چاقویش را از جیب بیرون آورده و به زمین انداخت و با بالا نگهداشتن دو دست خود به راحتی وارد حلقه محاصره پلیس شده و بدون هیچ مقاومتی دستگیر گردید.
موقعی که داشتند او را می بردند زیر گوش میوه فروش گفت : "آن روزنامه را من پیش تو گذاشتم، برو پشتش را بخوان".
سپس لبخند زنان و با قیافه کاملاً راضی سوار ماشین پلیس شد.
میوه فروش با شتاب آن روزنامه را بیرون آورد و در صفحه پشتش، چند سطر دست نویس را دید که نوشته بود :

من دیگر از فرار خسته شدم از پرتقالت متشکرم . هنگامی که داشتم برای پایان دادن به زندگیم تصمیم میگرفتم، نیکدلی تو بود که بر من تاثیر گذاشت.
بگذار جایزه پیدا کردن من ،جبران زحمات تو باشد

جنایت کاری که یک آدم را کشته بود، در حال فرار و آوارگی، با لباس ژنده و پر گرد و خاک و دست و صورت کثیف، خسته و کوفته ، به یک دهکده رسید.
چند روزی چیزی نخورده و بسیار گرسنه بود.
او جلوی مغازه میوه فروشی ایستاد و به پرتقال های بزرگ و تازه خیره شد.
اما بی پول بود.
بخاطر همین دو دل بود که پرتقال را به زور از میوه فروش بگیرد یا آن را گدائی کند.
دستش توی جیبش تیغه چاقو را لمس می کرد که به یکباره پرتقالی را جلوی چمشش دید.
بی اختیار چاقو را در جیب خود رها کرد و.... پرتقال را از دست مرد میوه فروش گرفت.
میوه فروش گفت : بخور نوش جانت ، پول نمی خواهم
سه روز بعد آدمکش فراری باز در جلو دکه میوه فروش ظاهر شد.
این دفعه بی آنکه کلمه ای ادا کند ،صاحب دکه فوراً چند پرتقال را در دست او گذاشت، فراری دهان خود را باز کرده گوئی میخواست چیزی بگوید، ولی نهایتاً در سکوت پرتقال ها را خورد و با شتاب رفت.
آخر شب صاحب دکه وقتی که بساط خود را جمع می کرد، صفحه اول یک روزنامه به چشمش خورد.
میوه فروش مات و متحیر شد وقتی که عکس توی روزنامه را شناخت.
عکس همان مردی بود که با لباسهای ژنده از او پرتقال مجانی میگرفت.
زیر عکس او با حروف درشت نوشته بودند قاتل فراری و برای کسی که او را معرفی کند نیز مبلغی بعنوان جایزه تعیین کرده بودند.
میوه فروش بلافاصله شماره پلیس را گرفت.
پلیس ها چند روز متوالی در اطراف دکه در کمین بودند.
سه چهار روز بعد مرد جنایتکار دوباره در دکه میوه فروشی ظاهر شد، با همان لباسی که در عکس روزنامه پوشیده بود.
او به اطراف نگاه کرد، گوئی متوجه وضعیت غیر عادی شده بود.
دکه دار و پلیس ها با کمال دقت جنایتکار فراری را زیر نظر داشتند.
او ناگهان ایستاد و چاقویش را از جیب بیرون آورده و به زمین انداخت و با بالا نگهداشتن دو دست خود به راحتی وارد حلقه محاصره پلیس شده و بدون هیچ مقاومتی دستگیر گردید.
موقعی که داشتند او را می بردند زیر گوش میوه فروش گفت : "آن روزنامه را من پیش تو گذاشتم، برو پشتش را بخوان".
سپس لبخند زنان و با قیافه کاملاً راضی سوار ماشین پلیس شد.
میوه فروش با شتاب آن روزنامه را بیرون آورد و در صفحه پشتش، چند سطر دست نویس را دید که نوشته بود :

من دیگر از فرار خسته شدم از پرتقالت متشکرم . هنگامی که داشتم برای پایان دادن به زندگیم تصمیم میگرفتم، نیکدلی تو بود که بر من تاثیر گذاشت.
بگذار جایزه پیدا کردن من ،جبران زحمات تو باشد

جنایت کاری که یک آدم را کشته بود، در حال فرار و آوارگی، با لباس ژنده و پر گرد و خاک و دست و صورت کثیف، خسته و کوفته ، به یک دهکده رسید.
چند روزی چیزی نخورده و بسیار گرسنه بود.
او جلوی مغازه میوه فروشی ایستاد و به پرتقال های بزرگ و تازه خیره شد.
اما بی پول بود.
بخاطر همین دو دل بود که پرتقال را به زور از میوه فروش بگیرد یا آن را گدائی کند.
دستش توی جیبش تیغه چاقو را لمس می کرد که به یکباره پرتقالی را جلوی چمشش دید.
بی اختیار چاقو را در جیب خود رها کرد و.... پرتقال را از دست مرد میوه فروش گرفت.
میوه فروش گفت : بخور نوش جانت ، پول نمی خواهم
سه روز بعد آدمکش فراری باز در جلو دکه میوه فروش ظاهر شد.
این دفعه بی آنکه کلمه ای ادا کند ،صاحب دکه فوراً چند پرتقال را در دست او گذاشت، فراری دهان خود را باز کرده گوئی میخواست چیزی بگوید، ولی نهایتاً در سکوت پرتقال ها را خورد و با شتاب رفت.
آخر شب صاحب دکه وقتی که بساط خود را جمع می کرد، صفحه اول یک روزنامه به چشمش خورد.
میوه فروش مات و متحیر شد وقتی که عکس توی روزنامه را شناخت.
عکس همان مردی بود که با لباسهای ژنده از او پرتقال مجانی میگرفت.
زیر عکس او با حروف درشت نوشته بودند قاتل فراری و برای کسی که او را معرفی کند نیز مبلغی بعنوان جایزه تعیین کرده بودند.
میوه فروش بلافاصله شماره پلیس را گرفت.
پلیس ها چند روز متوالی در اطراف دکه در کمین بودند.
سه چهار روز بعد مرد جنایتکار دوباره در دکه میوه فروشی ظاهر شد، با همان لباسی که در عکس روزنامه پوشیده بود.
او به اطراف نگاه کرد، گوئی متوجه وضعیت غیر عادی شده بود.
دکه دار و پلیس ها با کمال دقت جنایتکار فراری را زیر نظر داشتند.
او ناگهان ایستاد و چاقویش را از جیب بیرون آورده و به زمین انداخت و با بالا نگهداشتن دو دست خود به راحتی وارد حلقه محاصره پلیس شده و بدون هیچ مقاومتی دستگیر گردید.
موقعی که داشتند او را می بردند زیر گوش میوه فروش گفت : "آن روزنامه را من پیش تو گذاشتم، برو پشتش را بخوان".
سپس لبخند زنان و با قیافه کاملاً راضی سوار ماشین پلیس شد.
میوه فروش با شتاب آن روزنامه را بیرون آورد و در صفحه پشتش، چند سطر دست نویس را دید که نوشته بود :

من دیگر از فرار خسته شدم از پرتقالت متشکرم . هنگامی که داشتم برای پایان دادن به زندگیم تصمیم میگرفتم، نیکدلی تو بود که بر من تاثیر گذاشت.
بگذار جایزه پیدا کردن من ،جبران زحمات تو باشد

دکتر های اقتصاد ایران آیا در زمینه اقتصاد دکترین ارائه کردند ؟

آیا اقتصاد ما دینی هست ؟

آیا فلسفه ی بانک ، ربا نیست و ربا جنگ با خدا نیست ؟

آیا دایما بانک تاسیس کردن از سیاست های اقتصاد لیبرالی نیست ؟

تجارت جهانی (WTO) و اقتصاد آزاد جهانی و منطقه آزاد تجاری داشتن ربطی به اقتصاد لیبرالی داره ؟

آینده ی اقتصاد ایران رو چطور میبینین ؟

آیا وقتش نرسیده که در این زمینه دکترین ارایه بشه ؟

....

خوشحال میشم نظر بدین  :-)

* پی نوشت 1 : دکترین یعنی مسلک. مثل توضیح المسایل میمونه. در اینجا منظور در اقتصاد هست. توضیح المسایل اقتصادی که همه چیز در مورد اقتصاد داخلش هست !

* پی نوشت 2 : واژه ی دکتر به معنی این هستش که فرد دکترنرین میشه . یعنی صاحب مسلک میشه. یعنی حرف های خودشو میزنه. نمیاد دکترین و حرف های  اقتصاد دانان غربی مخصوصا لیبرالی رو ترجمه کنه.

* پی نوشت 3 : امشب شنیدم ایران برای پیوستن به تجارت جهانی مراحل اولیش که جواب دادن به 700 پرسش هستش رو گذرونده . روسیه هم بعنوان 154 امین عضو وارد WTO شده.

یک ایرانی داخل بانک در منهتن نیویورک شد و یک بلیط از دستگاه گرفت..
وقتی شمارش از بلندگو اعلام شد بلند شد و پیش کارشناس بانک رفت و گفت که برای مدت دو هفته قصد سفر تجاری به اروپا را داره و به همین دلیل نیاز به یک وام فوری بمبلغ ۵۰۰۰ دلار داره

کارشناس نگاهی به تیپ و لباس موجه مرد کرد و گفت که برای اعطای وام نیاز به قدری وثیقه و گارانتی داره.. و مرد هم سریع دستش را کرد توی جیبش و کلید ماشین فراری جدیدش را که دقیقا جلوی در بانک پارک کرده بود را به کارشناس داد و رئیس بانک هم پس از تطابق مشخصات مالک خودرو بالاخره با وام آقا موافقت کرد آنهم فقط برای دو هفته کارمند بانک هم سریع کلید ماشین گرانقیمت را گرفت وماشین به پارکینگ بانک در طبقه پائین انتقال داد!

خلاصه مرد بعد از دو هفته همانطور که قرار بود برگشت ۵۰۰۰ دلار + ۱۵٫۸۶دلار کارمزد وام رو پرداخت کرد.
کارشناس رو به مرد کرد و از قول رئیس بانک گفت :” از اینکه بانک ما رو انتخاب کردید متشکریم” و گفت ما چک کردیم ومعلوم شد که شما یک مولتی میلیونر هستید ولی فقط من یک سوال برام باقی مانده که با این همه ثروت چرا به خودتون زحمت دادین که ۵۰۰۰ دلار از ما وام گرفتید؟

 
:ایرونی یه نگاهی به کارشناس بیچاره کرد و گفت

تو فقط به من بگو کجای نیویورک میتونم ماشین ۲۵۰٫۰۰۰ دلاری رو برای دو هفته با اطمینان خاطر و با فقط۱۵٫۸۶دلارپارک کنم!؟

خواندن، یکی از راه های موثر برای یادگیری علوم مختلف و پیشرفت همه جانبه بشر بوده است و تنها با گذشت زمان، شکل آن تا اندازه ای دچار تغییر گردیده است و با ورود کامپیوتر به زندگی بشری، حالت دیجیتالی را نیز به خود گرفته است. یافتن کتاب های الکترونیک در سطح گسترده اینترنت با وجود دسته بندی های متعدد شاید کمی دشوار به نظر برسد؛ بخصوص زمانی که بخواهید پسوند رایگان را هم به آن بیافزایید.

برای پاسخ به این سؤال که چرا در دستیابی به توسعه و پیشرفت به مشکل برخورده‌ايم و در حقیقت برای آن که بدانیم اشكال كار از کجاست،‌ باید ابتدا مسیل‌های توسعه را ترسیم کنیم. 

توسعه نيازمند چهار فاكتور اساسي 1) اهداف، 2) امكان سنجي منابع و ترسیم روش بهره مندی از آنها، 3) سياست گذاري‌ها و برنامه ريزي‌ها و 4) اجراي اهداف است.

وقتی اهداف در نظر گرفته شده جمهوری اسلامی ایران را در قانون اساسی و برنامه‌های توسعه مرور می‌کنیم، می‌بینیم تمام مواردی که هدف نهایی آنها آبادانی کشور است، نماد خوبی‌ها، پیشرفت و بلوغ کشورند و مؤلفه ناصحیحی در این بین وجود ندارد. كاهش بيكاري، خانه‌دار كردن همه مردم، استقلال از منابع نفتي و توسعه صادرات غيرنفتي، بها دادن به بخش خصوصي واقعي، حضور در بازارهاي جهاني، ‌تأمين رفاه مردم و در نهایت رسیدن به ايراني توسعه يافته كه الگوي تمام كشورهاي جهان باشد، اهداف ما در قوانین به شمار می‌روند. 

اما در توصیف دقیق‌تر این اهداف - به خصوص زمانی که آنها را با دیگر کشورهایی که روزگاری همجوار ما بود‌ه‌اند مقایسه می‌کنیم - باید گفت این اهداف خارج از توان و پتانسیل کشور در یک مقطع زمانی تدوین شده‌اند‌ و همین مسأله، بسیاری دیگر از اهداف توسعه‌ساز کشور را در لفافه قرار می‌دهد. مثلاً اهداف جمهوری کره برای توسعه اقتصاد و صنعت خود در سال‌های 1970 تا 2000 (همزمان با دوران پس از انقلاب)، فقر زدايي، ‌توسعه اشتغال، خودكفايي در صنايع مزيت‌دار و توسعه صادرات صنعتي بوده‌اند. یا مثلاً اهداف ژاپن بعد از جنگ جهاني دوم، علاوه بر فقر زدايي و كاهش بيكاري، ‌ريشه كن كردن بي‌سوادي، توسعه صنعتي با الهام گيري از توسعه صنعتي آلمان و توسعه صنايع كوچك، IT و صادرات آنها بوده‌اند. اهداف امروز هندوستان، ضمن توسعه بهداشت عمومی، جذب سرمايه و توسعه درآمدها بر اساس صادرات است. 

به راحتی می‌بینیم که اهداف ما خیلی وسیع‌تر و گسترده‌تر از آنچه است که یک دولت و چند دولت بتوانند آنها را محقق سازند. علاوه بر این، واگذاری تمام این وظایف به دولت، طبعاً به معنای واگذاری مسؤولیت‌های زیاد در حوزه اقتصاد به دولت است و این یعنی افزایش تصمیم گیری و حضور بیشتر دولت در میدان اقتصاد. زمانی که تأمین شغل، مسکن و صادرات و واردات را خودمان وظیفه دولت می‌دانیم، دیگر داشتن بخش خصوصی پویا در این فضا معنایی ندارد. پس اگر می‌خواهیم دولت در اقتصاد حضور کمتری داشته باشد، باید علاوه بر اصلاح قوانینی که حضور دولت را در اقتصاد "توصیه" می‌کنند، مردم هم در تفکراتشان اصلاحاتی انجام دهند و خود را برای سعادت کشور مسؤول بدانند و طبعاً همه چیز را از دولت طلب نکنند. 

البته این به معنای کاهش سرمایه گذاری‌های دولتی در زیرساخت‌ها نیست و برعکس به این معنی ترجمه می‌شود که باید برای توسعه بخش خصوصی و مردمی، پایه‌های دستیابی به این مهم را دولت بنا نهد. 

فقر منابع!

کشور ما علیرغم بهره مندی از منابع طبیعی و مواد خام که از ابزارهای توسعه به شمار می‌روند، استفاده درستی از این ابزارها نکرده و در حقیقت باید گفت ما طرز استفاده از این ابزارها را بلد نیستیم. به منابع خام، منابع انسانی را هم باید بی‌افزاییم که در استفاده از آن کارا عمل نکرده‌ایم. آمار فرار گسترده نیروی انسانی متخصص و نخبه گواه این امر است. بخشی از این معضل با اصلاح اهداف (فاکتور اول) و بخشی دیگر با اصلاح سیاست گذاری‌ها و برنامه ریزی‌ها (فاکتور سوم) حل می‌شود. 

سیاست گذاری و سیاست ناگذاری

در خصوص سیاست گذاری‌ها باید سیاست‌هایی در پیش گرفته شوند که جملگی به توسعه تولید کمک کنند و این امر، در عمل به اجرا درآید. یعنی مثلاً در حوزه دانشگاه و مدرسه، باید پارک‌های علمی و فناوری را گسترش دهیم تا علم تولید شده در کشور به کانال ارزش افزوده منتهی گردد. باید در هنگام آموزش به محصلین و دانشجویان، انگیزه کار آفرینی را به جای کارمندی در آنها تقویت کنیم. در حوزه درآمد، تنها اعلام آمار و اطلاعات مهم نباشند و همه با اتحاد ملی به توسعه تولید کمک کنیم و خود را در مسیر توسعه و سعادت کشور سهیم بدانیم. 

كره جنوبي در سال 1960 با پشت سر گذاشتن دو جنگ با كره شمالي و ژاپن، با 40 ميليون نفر جمعيت،‌ نرخ بيكاري 2/11 درصدي و درآمد سرانه زير 90 دلار بود و به کمک‌های اقتصادی سازمان ملل بسیار وابسته بود. اما ظرف کمتر از سه دهه (24 سال)، با داشتن جمعيت 60 ميليون نفری، نرخ بيكاري این کشور به 1/2 درصد کاهش پیدا کرد و درآمد سرانه شهروندان آن به 10 هزار دلار رسید. هم‌اکنون درآمد سرانه اين کشور رقمي نزديک به 20 هزار دلار است. اما ما هنوز پس از گذشت دو دهه، همچنان از آسیب‌هایی که پس از جنگ تحمیلی متحمل شده‌ایم سخن می‌گوییم و چاره‌ای برای رفع این مشکلات در پیش نگرفته‌ایم.

آرزو کافی نيست

صِرف بیان آرزوها نه تنها نمی‌تواند مسیر توسعه را برای ما هموار سازد، بلکه ما را از حقیقت و مزیت خود ناآگاه می‌کند. این را هم در اینجا بیان می‌کنیم که اگر می‌گوییم افراط در بیان اهداف غیرواقعی نامطلوب و مضر است، تفریط را هم طبعاً نمی‌پسندیم. ما باید با بررسی پتانسیل‌های خود که واقعاً کار دشواری نیست، اهداف را تنظیم کنیم و با سیاست گذاری‌های درست، آن را به مرحله اجرا درآوریم. اما لازمه این کار، داشتن سازمان‌های اجرایی مسؤول است. این مسؤولیت زمانی به وجود می‌آید که نهادها و مدیران، توسعه کشور را هدف واقعی خود قرار دهند، وگر نه اگر اهداف واقعی تنظیم شوند، سیاست گذاری‌ها درست تدوین گردند و منابع هم برای اجرای این اهداف به موقع تزریق شوند، اما بازوهای توسعه که همان نهادهای اجرایی‌اند، در عملکرد خود صحیح عمل نکنند، به قول معروف "روز از نو خواهد بود و روزی از نو!"

در پایان و برای جمع بندی، به بیان مؤلفه‌های زیر می‌پردازیم که بیشترین تأثیر را در توسعه و پیشرفت کشورهای نوظهور داشته‌اند:

1) بهره گیری از قوانین منسجم برای تولید

2) توسعه پيمان‌ كاري‌هاي فرعي كوچك و متوسط براي انجام پروژه‌هاي صنعتي بزرگ داخلي و خارجي 

3) بسط تشكل‌هاي صنعتي غيردولتي و اتحاديه‌هاي مشاغل كوچك و متوسط

4) گسترش پارك‌هاي علمي و فناوري جهت دستیابی به صادرات صنعتي

5) تشكيل صندوق‌هاي ضمانت در زمینه‌های توسعه صادرات،‌ توسعه تكنولوژي و توسعه جذب سرمايه‌گذاري خارجي

6) تعامل صندوق‌هاي ضمانت با بانك‌هاي تخصصي براي ارزيابي ریسک سرمايه‌گذاري‌ها

7) توسعه آموزش كارآفرينی به همراه بسط مراكز اطلاعاتي و تسهيل در انتقال تكنولوژي.

اگر

 A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

 برابر باشد با

 ۱,۲,۳,۴,۵,۶,۷,۸,۹,۱۰,۱۱,۱۲,۱۳,۱۴,۱۵,۱۶,۱۷,۱۸,۱۹,۲۰,۲۱,۲۲,۲۳,۲۴,۲۵,۲۶

.آیا برای خوشبختی و موفقیت تنها تلاش سخت کافیست؟

 تلاش سخت (Hard work)

H+A+R+D+W+O+R+K

8+1+18+4+23+15+18+11=98%

 آیا دانش صد در صد ما را به موفقییت می رساند؟

دانش (Knowledge)

K+N+O+W+L+E+D+G+E

11+14+15+23+12+5+4+7+5=96%

 عشق چگونه؟

عشق (Love)

L+O+V+E

12+15+22+5=54%

 خیلی از ما فکر می کردیم اینها مهمترین باشند مگه نه؟

 پس چه چیز ۱۰۰% را می سازد؟؟؟

پول (Money)

M+O+N+E+Y

13+15+14+5+25=72%

رهبری (Leadership)

L+E+A+D+E+R+S+H+I+P

12+5+1+4+5+18+19+9+16=89%

اینها کافی نیستند پس برای رسیدن به اوج چه باید کرد؟

 نگرش (Attitude)

1+20+20+9+20+21+4+5=100%

آری اگر نگرشمان را به زندگی، گروه و کارمان عوض کنیم زندگی ۱۰۰% خواهد شد.

نگرش همه چیز را عوض می کند، نگاهت را تغییربده چشمهایت را دوباره بشوی همه چیز عوض می شود…

.